kiss kiss

ยังอยู่กับรักที่มี...

 

 

ไม่เคยคิดจะเปลี่ยนใจ....

 

 

ชั้นยังซื่อสัตย์...ยังไม่อาจรักใคร...

ช่วงนี้ถามตัวเองหลายที...ว่าเป็นบ้าอะไร?

ถามตัวเองว่าสิ่งที่พูดให้คนอื่นฟังกับสิ่งที่ใจคิดจิงๆมันตรงกันมั้ย?

วันนี้เพิ่ง get กับประโยคที่ว่า "โกหกใครโกหกได้ แต่โกหกใจตัวเองไม่ได้หรอก"

ทุกทีที่ฟังก้อรู้สึกว่างั้นๆ แต่ทำไมวันนี้ เวลานี้ ตอนนี้ ถึงได้เข้าใจกับคำนี้นัก

ชักไม่แน่ใจในตัวเอง...จากที่เคยมั่นใจมากๆ กลับไม่เหลืออะไรให้มั่นใจซักอย่าง

การที่มีใครซักคนมาคาดหวังในตัวเรามันกดดัน

ก้อคงอารมณ์เดียวกับเวลาที่เราไปคาดหวังในตัวใครซักคนล่ะมั้ง

...ไม่อยากทำอะไรให้ใครต้องมารู้สึกผิดหวัง...

...ไม่อยากให้ใครเข้าใจผิด...

...ไม่อยากให้ใครต้องมาเสียความรู้สึก...

บางทีก้อคิดว่าที่ความมั่นใจเราหายไป เป็นเพราะเราแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากเกินไปรึป่าว?

จนทำให้เราขาดความเป็นตัวเองไป เพียงเพราะกลัวสิ่งที่เค้าคาดหวังไว้มันจะไม่เป็นจิง

จากที่ใครซักคนเคยชอบที่เราเป็นตัวของตัวเอง วันนี้เค้าก้อรู้สึกว่า....

ทำไมวันนี้ไม่เหมือนวันนั้น?

ทำไมไม่เหมือนวันแรกที่เรารู้จักกัน?

ทำไมเปลี่ยนไป?

ทำไม....?

ทำไม...?

มันกลายเป็นว่ามีแต่คำถาม ซึ่งคำถามเหล่านี้มันก้อไม่มีคำตอบจะให้

เคยอยากใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ แต่ลืมคิดไปว่าคนรอบข้างเค้าไม่ได้คิดอย่างเรา

เพราะคิดไม่เหมือนกัน คิดไม่ตรงกันรึป่าว? ปัญหามันเลยเกิด

แล้วทั้ง 2 ฝ่ายก้อหนีปัญหา ไม่กล้าเผชิญความจิง เพราะกลัวอะไรๆที่เคยมีจะหายไป

ตอนนี้...มันเป็นแบบนั้นรึป่าว?

ทุกอย่างกำลังจะพังลงเพราะ.........ความไม่เข้าใจของคน 2 คน

หรือมันมีใครคนอื่นก้าวเข้ามาด้วย.....???

มันเป็นคำถามที่ยังคงรอคำตอบ....แล้ววันนึงคำตอบนั้นมันคงเข้ามาให้เราได้รู้

ก้อหวังว่าคงไม่นานเกินรอ แล้วไม่ว่าจะออกมายังไง สิ่งที่ต้องทำคือ...

ยอมรับ เข้าใจ ปล่อยวาง

..........................................................................

ความผิดพลาดของคนเกิดขึ้นได้ เราเป็นคนธรรมดาย่อมมีผิดพลาด ต่อให้เป็นพระพุทธเจ้า ท่านเองก้อทรงทราบดีว่าไม่มีใครไม่เคยทำผิดรวมถึงตัวท่านด้วย เคยฟังนิทานเรื่องนึงจากพี่น้ำทิพย์ ซึ่งเอ้ชอบมาก เป็นเรื่องของยางลบ

***มีเด็กน้อยคนนึงกำลังเรียนวิชาวาดรูปอยู่ในห้องศิลปะที่โรงเรียนอนุบาล

เด็กน้อยตั้งใจจะวาดรูปคนให้ออกมาสวยที่สุด เพื่อจะให้ภาพๆนั้นแก่คนที่เค้ารัก

เค้าเริ่มวาดโครงหน้าขึ้นมาก่อน ตามด้วย คิ้ว ตา จมูก...พอมาถึงส่วนปาก

เค้าถอยหลังออกมามองก้อรู้สึกว่าปากนี้ไม่ได้รูปที่เค้าต้องการ มันเล็กเกินไป เค้าหยิบยางลบขึ้นมา

ทันใดนั้นคุณครูก็กระแอมขึ้นมา

"อะแฮ่ม...อย่าลืมกฎของห้องซิจ๊ะ"

เด็กน้อยตกใจ พลางหันไปอ่านกฎของคุณครูที่แปะไว้อยู่ข้างฝา

"ห้ามใช้ยางลบ!!!"

เด็กน้อยหันไปมองกฎ สลับกับมองรูปภาพ

"แต่หนูวาดรูปผิด หนูไม่ได้อยากได้ปากแบบนี้ค่ะคุณครู มันเล็กเกินไป หนูอยากวาดใหญ่กว่านี้

หนูเลยกะจะลบวาดใหม่"

"ยังไงก็ไม่ได้ กฎต้องเป็นกฎ"

เด็กน้อยสงสัยขึ้นมาทันทีว่าทำไมคุณครูถึงห้ามใช้ยางลบ

"แล้วทำไมหนูวาดรูผิดคุณครูถึงไม่ให้หนูใช้ยางลบล่ะคะ?"

คุณครูยิ้มแล้วพูดว่า "ความผิดพลาดเมื่อเกิดขึ้นแล้ว มันจะคงอยู่ตลอดไป มันลบออกไปไม่ได้

ถึงหนูลบมันก้อยังมีร่องรอยของความผิดพลาดให้เห็น แต่ตอนนี้สิ่งที่หนูสามารถทำได้คือ

พยายามตกแต่งความผิดพลาดนั้นให้เห็นน้อยที่สุด พยายามหาสิ่งดีๆสิ่งอื่นเติมเข้าไป

หนูลองดูซิว่าความผิดพลาดของหนูมันสามารถแปรเปลี่ยนไปทำอะไรดีๆได้มั้ย?

ที่แน่ๆอย่างน้อยตอนนี้หนูก็มีความระมัดระวังมากขึ้นแล้วใช่มั้ยจ๊ะ? เพราะถ้าหนูทำผิดอีกครั้ง

หนูจะไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้ แล้วสิ่งที่หนูต้องการจริงๆในตอนแรกก็จะเปลี่ยนไป

สิ่งที่ได้จะไม่เหมือนสิ่งที่คิด กว่าหนูจะวาดรูปเก่ง มันอาจจะมีข้อผิดพลาดมากมาย

แต่หนูต้องฝึกต่อไปเรื่อยๆ แล้ววันนึงหนูจะเป็นคนที่วาดรูปเก่งที่สุด โดยที่การวาดรูปนั้นถึงแม้จะผิดพลาด

แต่หนูจะสามารถแก้ไขออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบและบกพร่องน้อยที่สุด

จำคำครูไว้อย่างนึงนะจ๊ะ...ไม่มีใครหรืออะไรดี 100% ทุกอย่างมีข้อผิดพลาดทั้งนั้น เข้าใจที่ครูพูดมั้ยจ๊ะ?"

เด็กน้อยพยักหน้า แต่ก็ไม่ได้เข้าใจอะไรนัก เธอวาดรูปลิ้นให้ยื่นออกมาจากปาก

เพราะปากที่เธอต้องการนั้นไม่ได้แล้ว เธอวาด วาด วาด จนกระทั่งเธอวาดรูปเสร็จ

รูปออกมาไม่ใช่แบบที่เธอคิด แต่เธอก็ภูมิใจที่เธอวาดรูปสวยๆนี้ได้โดยไม่ต้องใช้ยางลบ

แม้ปากจะมีลิ้นยื่นออกมา ซึ่งไม่ใช่แบบที่เธอคิดตอนแรก

เธอก็ยิ้มแล้วคิดว่า...เอ...มันก็น่ารักดีเหมือนกันนะ

จนกระทั่งวันนึงเธอโตขึ้น...ชายหนุ่มที่เธอคบหาเป็นแฟนนั้นได้ทำผิดกับเธออย่างนึง เธอรู้สึกโกรธมาก

แล้วคิดว่าเค้าไม่เห็นเหมือนที่เธอคิดไว้เลย เค้าไม่เหมือนกับที่เธออยากให้เค้าเป็น

เธออยากที่จะบอกเลิกกับเค้า ระหว่างที่รอเค้าที่ร้านอาหารเธอนั่งคิดถึงวันเก่า

แล้วจู่ๆคำพูดของคุณครูที่ห้องศิลปะในวัยเด็กก็ย้อนเข้ามา "ความผิดพลาดเมื่อเกิดขึ้นแล้ว

มันจะคงอยู่ตลอดไป มันลบออกไปไม่ได้ ถึงหนูลบมันก้อยังมีร่องรอยของความผิดพลาดให้เห็น

แต่ตอนนี้สิ่งที่หนูสามารถทำได้คือ พยายามตกแต่งความผิดพลาดนั้นให้เห็นน้อยที่สุด

พยายามหาสิ่งดีๆสิ่งอื่นเติมเข้าไป

หนูลองดูซิว่าความผิดพลาดของหนูมันสามารถแปรเปลี่ยนไปทำอะไรดีๆได้มั้ย?

ที่แน่ๆอย่างน้อยตอนนี้หนูก็มีความระมัดระวังมากขึ้นแล้วใช่มั้ยจ๊ะ? เพราะถ้าหนูทำผิดอีกครั้ง

หนูจะไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้ แล้วสิ่งที่หนูต้องการจริงๆในตอนแรกก็จะเปลี่ยนไป

สิ่งที่ได้จะไม่เหมือนสิ่งที่คิด........................................... จำคำครูไว้อย่างนึงนะจ๊ะ...ไม่มีใครหรืออะไรดี

100% ทุกอย่างมีข้อผิดพลาดทั้งนั้น เข้าใจที่ครูพูดมั้ยจ๊ะ?" วันนี้เธอเข้าใจในสิ่งที่คุณครูของเธอพูดแล้ว

เธอลบอดีตไม่ได้ แต่เธอสามารถที่จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นได้ด้วยการเปิดใจ ยอมรับ ในสิ่งที่มันเข้ามา

เธอยิ้มให้กับความคิดนั้นแล้วตัดสินใจว่าจะคบกับชายหนุ่มต่อไป โดยมองข้ามในจุดที่ผิดพลาด

เพราะเธอเชื่อแล้วว่าโลกนี้ไม่มีอะไรหรือใครที่ดี 100%



เอ้ชอบนิทานเรื่องนี้มาก เพราะเอ้ก้อเชื่อเหมือนกันว่าไม่มีใครไม่เคยผิดพลาด

ทุกครั้งต่างเคยมีอดีตที่ไม่ใช่อย่างที่คิดมาแล้วทั้งนั้น อยู่ที่ว่าเราจะแก้ไขและยอมรับมันได้ยังไง

สิ่งที่ยากที่สุดในการออกมาจากจุดที่เรายอมรับคือก้าวแรกที่เราจะออกมานั่นแหละ......

ตอนนี้รอแค่ว่าเวลาที่เอ้จะยอมรับทุกอย่างได้นั้นมันจะมาถึงเมื่อไหร่?

ตอนนี้กำลังชอบเพลง "วันที่เธอไม่สบาย" ของหมอเอิ้น feat. กับพี่จอร์จ วารุศ

มันก้อไม่ได้ตรงกับชีวิตช่วงนี้ของเอ้เท่าไหร่หรอก แต่แค่ชอบ...

รู้สึกว่าเนื้อเพลงน่ารักดี เพลงนี้ก้อเก่าแล้วนะ แต่ฟังแล้วไม่เคยเบื่อเลย

ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่า...

เพลงนี้จะอยู่อัลบั้มเดียวกับเพลงไม่เคยจะห่างกัน ที่พี่วิน Squeez Animal มา feat. กับหมอเอิ้่น

ชื่ออัลบั้ม Behind the songs อัลบั้มนี้เพลงเพราะทุกเพลงเลย

งานไหนที่หมอเอิ้นทำ การันตีได้เลยว่า...เจ๋งงงงงงงงงจิง!!! เป็นเพราะเอ้ชอบเพลงแนวนี้ด้วยมั้ง

มันฟังสบายๆ ได้เรื่อยๆ แล้วเนื้อเพลงน่ารักมากกกกกก ลองไปฟังดู

แต่...คือว่าเอ้เอาเพลงลงไม่เป็น เลยเอาลิ๊งค์มาลงแทน 555+

 

http://www.imeem.com/people/AE9eSAH/music/nPI_ezyO/feat/

 

 

 

 

...............................................................................

"วันที่เธอไม่สบาย"

หมอเอิ้น พิยะดา feat. P'จอร์จ - วารุศ

 

 

ดูหน้าตาเธอ ไม่สบายอยู่ใช่ไหม
ดูสายตาเธอ เหมือนกำลังมีทุกข์ใจ
ดูท่าทางเธอ เมื่อคืนนี้คงมีไข้
ตอนนี้เธอถึงได้มาหากัน
บอกได้ไหมไม่สบายที่ตรงไหน
บอกกับฉันทุกอาการที่เป็นไป
ให้ฉันรู้ ว่าควรทำเช่นไร
ให้ฉันได้เห็นรอยยิ้มของเธอ

* อาจเป็นเพียงคนที่ไม่เคยสำคัญ
ที่เฝ้ารอคอยให้เธอได้คิดถึงกัน
แม้ว่าเป็นแค่เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ
ที่เธอนั้นต้องการใครสักคน
และต่อแต่นี้ถ้าเธอจะลืมฉันไป
ก็ไม่เป็น ไรเธอนั้นไม่ต้องแคร์
แค่ฉันได้ทำด้วยความรัก
เพื่อใครสักคนที่อยากจะดูแล
ในวันที่เธอป่วย ในวันที่เธอไม่สบาย